raz w roku przez trzydzieści sześć dni kwitnie duma naszej matki. kwiat który kochała bardziej, niż własne dzieci.
kwiat, do którego nie mogliśmy podchodzić, ani  bawić się w pobliżu.
moje siostry miały zakaz zbierania płatków i  obcinania łodyżek.

siedzimy na werandzie, pijemy wino. obserwujemy nasze bawiące się dzieci. w pewnym momencie kolorowa piłka uderzyła w kwiat. zamarliśmy. wstrzymaliśmy oddech i czekaliśmy na histeryczny krzyk. na ostrą dłoń przy twarzy. ale tylko trznadel śpiewał w pobliżu.

wieczorem wykopałem peonię – świętą różę matki i spaliłem.
zadzwoniłem do sióstr.
śmialiśmy się skradzionym,  dziecięcym śmiechem.

__
25.4.2026
NStyl/12 W temacie: Peonia – święta róża.