siedzimy pod dębem
którego rozłożysta korona niczym szmaragdowe
niebo nęci nasze pragnienia
cicho płoniemy
zamknięci w swoich dłoniach

mieszkam za granicami umysłu
więziłeś mnie w złotym getcie
…

pocałuj mnie z wściekłością
wulgarnie od niechcenia
szarpiąc westchnieniem
duszy gorących pocałunków

wypływam na szerokie wody
mimo wyporności mięsa
rozsiadam się delikatnym ujściem

żebym miała oczy
jak niebo bezchmurne
pod którym tańczysz na łące
żebym miała usta
jak dzikie maki

baranku hoży który
pieścisz zwłoki świata
prześlep nas